คู่มือคนอยากทำธุรกิจ

มันเป็นเช้าวัยที่แสนไม่สดใสเหมอนกับวันที่ผ่านมา เฮียสมหวังนั่งทอดอาลัยตายอยากกับชีวิต กับเรื่องราวทางธุรกิจที่ตลอดเวลาได้สร้างวิบากกรรมให้กับเฮียสมหวังได้ อย่างมากมาย .....

เฮียสมหวังในวันที่อายุเลยเลข 5 กลับต้องเผชิญเคราะห์กรรมถึงขั้นติดคุกตะรางด้วยเหตุผลแห่งการบริหารธุรกิจ ที่ผิดพลาด ถึงจะฟังเฮียสมหวังเล่าถึงเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมา  ก็คงจับต้นชนปลายไม่ถูกนักเพราะคนที่กระทำผิดย่อมรู้ตัวเองได้ยาก บางที่เขาก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขากระทำความผิด หรือบางที่หากจะรู้ก็ไม่คิดว่าเหตุการณ์เลวร้ายเป็นคุกเป็นตารางจะเกิดขึ้น กับเขา ก็ไอ้ผู้ถือหุ้นในบริษัทมันก็ญาติพี่น้องกันทั้งนั้น.....

ไม่น่าเลยจริงๆ ผู้อ่านที่หยิบหนังสือเล่มนี้คงเริ่มมีข้อสงสัยแล้วว่า เฮ๊ะ? มันเกิดอะไรขึ้นกับเฮียสมหวังและกับหนังสือเล่มนี้...จริงๆ จริงๆ ต้องบอกกับท่านแบบนี้นะครับว่า เฮียสมหวังในหนังสือเล่มนี้เป็นตัวแทนของคนในบ้านนี้เมืองนี้ที่อยากจะทำ ธุรกิจให้ร่ำรวยมีเงินกองเท่าภูเขาเลากา อยากจะประสบความสำเร็จในชีวิต และมั่งคั่งเกินกว่าใคร....

เฮียสมหวังอยากได้ในสิ่งที่กล่าวมาบนผืนแผ่นดินไทย แต่ไม่อยากจะเสียภาษี แกอยากจะเสวยสุข อยากเป็นคนไทย แต่ไม่สำนึกรักบ้านเกิดเรื่องการเสียภาษี แกยังคิกตลอดเวลาอีกว่า นักธุรกิจไม่ใช่โจร ดังนั้นหากจะกระทำผิดพลาดไปบ้างก็คงได้รับการให้อภัย...

คงจะไม่มีใครหรอกจะเอาเป็นเอาตายถึงขั้นเอาตัวเขาเข้าคุกเข้า ตะราง ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ว่าด้วยหุ้นส่วนบริษัท ถึงถูกละเมิดเกือบจะทุกเรื่อง ไม่ว่าเรียกชำระคนหุ้นที่ต้องมีเงินใส่ให้กับบริษัทจริงๆ ก็ไม่มี มีแค่ตัวเลขทุนจดทะเบียนที่แจ้งว่าได้รับการชำระค่าหุ้นเข้ามาครบถ้วนแล้ว ทำให้เกิดรายการลูกหนี้ เงินกู้กรรมการโผล่ขึ้นในงบดุลของบริษัท และจำใจที่จะต้องล้างรายการลูกหนี้ด้วยการสร้างค่าใช้จ่ายเท็จ แต่ทำการหักภาษี ณ ที่จ่ายอย่างถูกต้อง มีผู้รับเงินเป็นคนของเฮียสมหวังที่ทำกำกับได้....

นานวันเข้าที่เฮียสมหวังขยันให้พนักงานบัญชีทำเอกสารรับคืนเงินกู้กรรมการ เป็นเงินสดและจ่ายค่าใช้จ่ายเท็จออกไป ในที่สุดรายการลูกหนี้เงินกู้กรรมการก็หมดไป งานนี้หุ้นสามัญที่ไม่ได้จ่ายเงินจริงก็ถึงวันที่เกิดมีชีวิตขึ้นมา เฮียสมหวังได้เป็นเจ้าของหุ้นที่ถูกเสกขึ้นมาด้วยการขยันเสียภาษี มิหนำซ้ำเฮียสมหวังยังคิดที่จะวางแผนนำบริษัทของตนเองเข้าจดทะเบียนในตลาด หุ้นอีกต่างหาก